GREEK COMMITTEE FOR EDUCATION OF KENYAN YOUTH




Θεανώ Μεγκούσογλου, η εθελόντρια

Η δική μου Ιθάκη

Γράφει η Θεανώ Μεγκούσογλου

Βρέθηκα στην Κένυα ως εθελόντρια της ελληνικής επιτροπής εκπαίδευσης Νέων Κενυατών "Κώστας Δόμβρος", εκπληρώνοντας μια πολυετή επιθυμία μου να συμμετάσχω προσφέροντας τις υπηρεσίες μου σε κοινωνίες που πασχίζουν να ορθοποδήσουν.
Υποστηρικτές για την πραγματοποίηση του στόχου μου, υπήρξαν ο πρωτεργάτης της επιτροπής Απόστολος Δόμβρος και η σύζυγος του Ίνγκριντ, που χρόνια τώρα ακούραστα, με επιμονή, υπομονή και κυρίως με αγάπη γι' αυτό που κάνουν, συνεχίζουν με επιτυχία - αναπτύσσοντας διαρκώς - το μεγάλο τους έργο.
Δράττομαι της ευκαιρίας να τους συγχαρώ κατ' αρχήν για το σπουδαίο φιλανθρωπικό τους έργο, αλλά και να τους ευχαριστήσω θερμά για την μοναδική, ανεκτίμητη εμπειρία που έζησα, την γεμάτη θαλπωρή φιλοξενία τους και την ένθερμη υποστήριξη τους, χωρίς την οποία θα μου έπαιρνε ίσως πολύ χρόνο ακόμη για να διαβώ τα μονοπάτια της δικής μου Ιθάκης!
Η Κένυα είναι ένα αστείρευτο μωσαϊκό αντιθέσεων, φυλών και γλωσσών. Στα γραφικά σοκάκια της περιφέρονται δύο κόσμοι ασυμβίβαστοι μεταξύ τους, που συνυπάρχουν ωστόσο σε μια σιωπηλή συμφωνία, μέχρι να τελειώσει η τουριστική περίοδος κάθε έτους. Ο μαγευτικός της ουρανός που αλλάζει διάθεση και χρώματα συχνά, σε παρασέρνει, θέλεις δε θέλεις, με τους μικρούς του ανεμοστρόβιλους κάθε φορά σε μια νέα εμπειρία, σε μια άλλη πτυχή της πολυδιάστατης φυσικής ομορφιάς της.

Το τελευταίο χιλιόμετρο καθημερινής πεζοπορίας που με οδηγούσε από το motel μου στο makuti (Κενυάτικη στέγη) του ορφανοτροφείου Happy House και πίσω, λειτούργησε ως φίλτρο διύλισης της πολύπτυχης εμπειρίας μου. Ένιωθα πως χρειάζομαι χρόνο και χώρο, όσο βρισκόμουν εκεί, για να συνειδητοποιήσω όλα τούτα, τα δίχως προηγούμενο συναισθήματα.
Συναισθήματα χαράς και ικανοποίησης από την μια, που σου παρέχονται από την ίδια σου την προσφορά αλλά και της επώδυνης θλίψης και ανησυχίας από την άλλη, μιας πρωτόγνωρης σε σκληρότητα πραγματικότητας.
Πρόωρα γεννημένα βρέφη βρίσκονται πεταμένα στα σκουπίδια, παιδιά κακοποιούνται ποικιλοτρόπως από τους ίδιους τους του γονείς... Κάθε διαδρομή στο ίδιο μονοπάτι πάντα, με τους κοκοφοίνικες στις δυο του πλευρές ήταν εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη.
Η διαδρομή της πρώτης μέρας στο άγνωστο ουσιαστικά, (μα δεν το γνώριζα ακόμη), μου επεφύλαξε την αρχή της μεγαλύτερης έκπληξης της ζωής μου, της πιο πολύτιμης εμπειρίας μου. Εκείνες που ακολούθησαν ήταν καθημερινά εμπλουτισμένες με νέα συναισθήματα και εκπλήξεις. Βεβαρυμμένες από την εξουθένωση του κάματου, αλλά συνάμα και ανεκτίμητα αμειβόμενες από τα εγκάρδια χαμόγελα της Esther, της Maurine, του Amani και του David.
Άσχετα από το πόσο έχεις αγαπήσει ή έχεις αγαπηθεί στη ζωή σου, πάντα θα υπάρχει κάποιος, κάπου που θα σε εκπλήξει βαθειά, με άγνωστα μέχρι στιγμής αισθήματα, που έχουν να κάνουν με την αγάπη και την προσφορά. Και αυτό ακριβώς βρήκα στο Happy House, της Sue Hayward στο Watamu της Κένυας!
Βρήκα μια όμορφη στέγη για ορφανά ή εγκαταλειμμένα παιδιά, όπου η τρυφερότητα, η ασφάλεια και η αξιοπρεπής επιβίωση προσφέρονται απλόχερα σε εξήντα οχτώ παιδιά, την περίοδο που ήμουν εκεί.
Αντίκρισα εξήντα οχτώ βλέμματα, που προσπαθούσαν να νικήσουν τον φόβο τους, να απαλλαγούν από τις σκιές του παρελθόντος και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή αποκτώντας αυτοπεποίθηση. Η Sue κατάφερε, όχι μόνον να δώσει σ' αυτά τα παιδιά ότι χρειάζονται, αλλά και σε μένα την ευκαιρία να νιώσω τη μαγεία της εκπλήρωσης του στόχου μου και της προσφοράς στην πιο αγνή τους μορφή.

Θεανώ Μεγκούσογλου, η εθελόντρια

Ο πολύτιμος χρόνος που πέρασα μαζί με τα τέσσερα μωράκια, όλα τους μικρότερα από ενάμιση χρονών, θα είναι μια ανεξίτηλη στην ψυχή μου ανάμνηση, που θα με ακολουθεί παντοτινά.Τίποτα δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για τα όσα εισέπραξα, όσο χρόνο φρόντιζα αυτά τα υπέροχα πλασματάκια. Το άγγιγμα τους, το εγκάρδιο γέλιο τους, τα μεγάλα εκφραστικά τους μάτια με το καθάριο βλέμμα και η έκφραση εμπιστοσύνης τους προς εμένα, είναι η ανεκτίμητη εμπειρία που οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν.
Εντυπωσιάστηκα, από την ήρεμη συμπεριφορά όλων των παιδιών και ιδιαίτερα των μεγαλυτέρων, καθώς τίποτα δεν προδίδει τις κακουχίες της προηγούμενης ζωής τους. Λειτουργούν σαν μια πραγματική οικογένεια και υποστηρίζονται μεταξύ τους σαν να 'ναι πραγματικά αδέλφια.
Φροντίζοντας το περιβόλι, που τους παρέχει όλα τα λαχανικά της διατροφής τους, πότε κάτω από τον βασανιστικό ήλιο και πότε κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, διαπίστωσα το πόσο πιο εξουθενωτική γίνεται αυτή η εργασία στις συνθήκες του τροπικού κλίματος.
Αποκαμωμένη κάποιες φορές από την κούραση όλης της μέρας, μονάχα η σκέψη της σημαντικότητας του λαχανόκηπου για τους τροφίμους, με κρατούσε να συνεχίζω την προσπάθεια μου ακάθεκτη. Και αμέσως μετά, μια τρυφερή αγκαλίτσα από την Maurine ή την Esther, ένα γλυκό χαμόγελο του Amani ή του Dave και όλη η κούραση μεταλλάσσεται σε χαρά!
Στο τριήμερο Σαφάρι που συμμετείχα και σε μια πιο σύντομη περιήγηση λίγες μέρες μετά, γνώρισα το άλλο πρόσωπο της Κένυας. Εκείνο το πρόσωπο, που καμιά φωτογράφηση δεν είναι αρκετή για να μεταφέρει την ομορφιά της ζούγκλας, το υπεροπτικό βλέμμα της καμηλοπάρδαλης, την νωχελική μετακίνηση ενός κοπαδιού ελεφάντων. Καμιά περιγραφή δεν πρόκειται να αποδώσει το αίσθημα του να σου κόβεται η ανάσα από το ηλιοβασίλεμα του Αφρικάνικου ήλιου, τα τουρκουάζ νερά του Ινδικού Ωκεανού και του κόκκινου χώματος μιας σαβάνας, που στέκει τώρα μέσα σε κείνο το σφραγισμένο βαζάκι πάνω στο ράφι του γραφείου μου.
Στον απολογισμό του εκπληκτικού, από όλες τις πλευρές, ταξιδιού μου, στην τελική εκτίμηση των όσων έζησα με απασχολούν πολλές σκέψεις. Στο έργο της προστασίας, της εκπαίδευσης και της αξιοπρεπούς συντήρησης των παιδιών αυτών, δεν είναι τίποτα εύκολο.
Οι συνθήκες είναι αντίξοες, οι επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται την αθλιότητα της χώρας προς όφελος τους, ουκ ολίγοι και οι ελλείψεις είναι ακόμη πάρα πολλές. Δεν είναι λίγα εκείνα που χρειάζονται βελτίωση ή ακόμη και ριζικές αλλαγές. Όπως για παράδειγμα η υιοθέτηση της βιολογικής καλλιέργειας των λαχανικών του ορφανοτροφείου, αντί της συμβατικής που εφαρμόζουν σήμερα. Γι' αυτό απαιτείται η συμβολή όλων μας στις προσπάθειες εκείνων που ανέλαβαν το βαρύ έργο της στήριξης μιας κοινωνίας που η μόνη ελπίδα ίσως για να ορθοποδήσει είναι η εκπαίδευση των νέων της.
Όσο για μένα, από τα εκατοντάδες μίλια που διήνυσα αεροπορικώς και οδικώς, ή πάνω σε ένα τουκ τουκ, εκείνο το χιλιόμετρο της καθημερινής πεζοπορίας που διάβηκα χωρίς βιασύνη, τουλάχιστον εξήντα φορές, όσο ήμουν εκεί, ήταν ο μακρύτερος πηγαιμός στην δική μου Ιθάκη. Γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Πλημμυρισμένη από μια εκλεκτή συγκίνησηπου λέει και ο Καβάφης, που το πνεύμα και το σώμα μου αγγίζει...