ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΔΟΜΒΡΟΥ

*14.2.1962 + 18.10.2007

Κώστας Δόμβρος
(Απόσπασμα από το περιοδικό JAMBO=ΓΕΙΑ ΣΟΥ)

Πέρασαν δηλαδή 10 χρόνια από τον Οκτώβρη του 2006, που έκανε την εμφάνισή του το πρώτο τεύχος του περιοδικού JAMBO=ΓΕΙΑ ΣΟΥ.
Στο διάστημα αυτό συνέβησαν πολλά. Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ μας από μια παρέα φίλων, έγινε νομικό πρόσωπο και το έργο μας, δειλά - δειλά στην αρχή, γιγαντώθηκε και έγινε αξιόλογο.
Μέχρι που στις 18 Οκτώβρη 2007 ο θάνατος του Κώστα Δόμβρου χτύπησε την οικογένειά μας και έδωσε το όνομά του και το παράδειγμά του στην δραστηριότητά μας.
Το τεύχος του περιοδικού με τον αριθμό 10, αφιερώνεται στον Κώστα Δόμβρο και στο παράδειγμά του, του εθελοντισμού και της προσφοράς.

Ο Κώστας από τα γυμνασιακά του χρόνια έδωσε δείγματα της τάσης του για τον εθελοντισμό. Στους προσκόπους κατέκτησε όλα τα πτυχία. Έγινε "πρόσκοπος Έθνους" και έλαβε μέρος στην κατάσβεση πολλών πυρκαγιών στην Αττική. Στις 18 Οκτώβρη 2007 πέθανε ξαφνικά στο Βερολίνο, όπου εργαζόταν ως στέλεχος της μη κυβερνητικής οργάνωσης "ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ".
Ο Κώστας γεννήθηκε στο Μόναχο την 14/2/62. Μετά την αποφοίτησή του από την Γερμανική Σχολή Αθηνών, μπήκε στο Πολυτεχνείο του Αννοβέρου Γερμανίας, όπου και έλαβε το δίπλωμα του ναυπηγού - μηχανολόγου μηχανικού. Υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό ως υπαξιωματικός-σύνδεσμος των Π.Ν. Ελλάδος και Γερμανίας στο Koblenz Γερμανίας. Αμέσως μετά την απόλυσή του από το Π.Ν. Εισήλθε στην πατρική επιχείρηση TECHNOSHIP στον Πειραιά, με απώτερο προορισμό να διαδεχθεί στην διεύθυνση τον πατέρα του μηχανολόγο-ηλεκτρολόγο Α. Δόμβρο.
Μετά από συνεργασία 3 ετών στην πατρική επιχείρηση ναυπήγησης και εξοπλισμού πλοίων, αποσύρεται και ακολουθεί την φωνή της καρδιάς του, της προσφοράς στην ανθρωπότητα.
Για 5 χρόνια προσφέρει στην GREEN PEACE, γραφείο Αθηνών. Επισκέπτεται το Τσερνομπίλ, αρθρογραφεί, γίνεται εκπρόσωπος τύπου και ακτιβιστής της. Όταν ο επικεφαλής του γραφείου της Ελλάδος της GREEN PEACE, γίνεται υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ, υποβάλει την παραίτησή του και ως εθελοντής μπαίνει στους ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ. Μετέχει σαν τεχνικός και αργότερα σαν επικεφαλής σε αποστολές στην ΥΕΜΕΝΗ, ΣΙΕΡΑ ΛΕΟΝΕ, ΕΡΥΘΡΑΙΑ, ΖΑΜΠΙΑ, ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΣΟΥΜΑΤΡΑ και ΝΕΠΑΛ.
Ανοίγει πηγάδια, χτίζει νοσοκομεία, διανέμει υγειονομικό υλικό μέσα σε εμπόλεμες περιοχές, μέσα σε ποικιλώνυμα αντάρτικα και στρατεύματα του ΟΗΕ. Στην Σιέρα Λεόνε αντάρτες τον συλλαμβάνουν για να ζητήσουν λύτρα, του κάνουν εικονική εκτέλεση.
Τελικά τον αφήνουν, όταν τους λέει "είμαι Έλληνας υπήκοος μιας φτωχιάς χώρας και κανένας δεν πρόκειται να πληρώσει ρήτρα για μένα". Σε κάθε του βήμα αντιμετωπίζει τη δυστυχία, την προσφυγιά, την πείνα, την αρρώστια, τον θάνατο.
Αβοήθητος στα πέρατα του κόσμου βάζει το μυαλό του μηχανικού να βρει λύσεις. Καταφέρνει να πείσει τους ντόπιους πολέμαρχους να επιτρέψουν την ανέγερση νοσοκομείου στην Υεμένη. Ο δύστροπος, καχύποπτος και φανατικός μουσουλμάνος σεΐχης στα βόρεια του Άντεν στην Υεμένη γίνεται συνεργάσιμος, όταν μαθαίνει ότι αυτός ο χριστιανός είναι Γιουνάνη (Έλληνας) και απόγονος του Ίσκεντερ (του Μεγαλέξανδρου).
Στο τσουνάμι της Σουμάτρας μέσα στη δυστυχία υπάρχει και εμφύλιος πόλεμος. Στοίβα τα πτώματα και οι αρχές δεν δίνουν άδεια να μοιράσουν φάρμακα. Το παίζει τρελός, βλαστημάει πειραιώτικα και τα καταφέρνει.
Στη Σιέρα Λεόνε κυκλοφοράει ανάμεσα σε παιδαρέλια, που με τα Καλάσνικωφ θερίζουν αδιάκριτα, όποιον βρουν μπροστά τους και με τις μάχαιρες ακρωτηριάζουν συνομήλικους.
Πώς να αντέξει η καρδιά του μετά από αυτές τις κακουχίες;
Και ξαφνικά στο Βερολίνο, όπου ετοιμαζόταν να αναλάβει νέες αποστολές, έπαψε να κτυπά.
Το παράδειγμά του μας έκανε να δώσουμε το όνομά του στην ΕΠΙΤΡΟΠΗ μας.


Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ

Η πρώτη εθελοντική αποστολή του Κώστα Δόμβρου ήτανε στο Aden της Υεμένης και βάσταξε έξι μήνες.
Ένας από τους στόχους των ΓΙΑΤΡΩΝ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ ήταν και η κατασκευή ενός νοσοκομείου στο εσωτερικό της επαρχίας της πρωτεύουσας της χώρας, Sanaa. Ο τοπικός φύλαρχος της περιοχής εναντιωνόταν στο πρότζεκτ αυτό. Ίσως φοβόταν προσηλυτισμό κατοίκων της περιοχής στην χριστιανική θρησκεία. Παρά τις προσπάθειες της αποστολής ο φύλαρχος εξακολουθούσε να εναντιώνεται στην κατασκευή του νοσοκομείου. Κάποια στιγμή η αποστολή των ΓΙΑΤΡΩΝ, που ήταν διεθνής, απηύδησε με τον φύλαρχο και ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Στο σημείο αυτό ο αρχηγός της αποστολής, ένας Γάλλος, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσουν και τον Κώστα. Μήπως σαν Έλληνας κατάφερνε κάτι καλύτερο. Πράγματι ο Κώστας δέχτηκε να προσπαθήσει. Επιβιβάστηκε σ΄ ένα τζιπ της Αποστολής και μετά από ταξίδι κάποιων ωρών έφτασε στην έδρα του φυλάρχου και ζήτησε να του μιλήσει.
Μέχρι τότε ο φύλαρχος δεν δεχόταν ούτε να μιλήσει με την αποστολή των ΓΙΑΤΡΩΝ. Το ίδιο συνέβη και με τον Κώστα. Δεν τον δέχτηκε. Ο Κώστας στεναχωρημένος πήγε στο σπίτι, όπου θα διανυκτέρευε, γιατί το τζιπ θα επέστρεφε την άλλη μέρα να τον παραλάβει.
Κάθισε στην βεράντα του σπιτιού και άνοιξε ένα τσαμπί μπανάνες που είχε φέρει από την Σαναά. Τότε πρόσεξε έναν αετό που πετούσε χαμηλά πάνω από το σπίτι, που ήταν χτισμένο ψηλά πάνω σ΄ ένα βράχο. Χωρίς να σκεφτεί του πετάει μια μισοφαγωμένη μπανάνα. Ο αετός όρμησε και την έπιασε με το ράμφος του. Ένας δεύτερος αετός που πετούσε εκεί γύρω, χαμήλωσε και ο Κώστας του πέταξε κι αυτουνού ένα κομμάτι μπανάνας. Σε λίγο οι αετοί γίναν τέσσερις και ο Κώστας τους πέταξε κι αυτούς από ένα κομμάτι.
Στο μεταξύ από το χωριό μερικοί άρχισαν να παρακολουθούν το πέταγμα και το τάισμα των αετών και ένας έτρεξε και ειδοποίησε τον φύλαρχο, ο οποίος εμφανίστηκε στο μπαλκόνι του και παρακολούθησε το πέταγμα και το τάισμα των αετών. Όταν οι μπανάνες τέλειωσαν, χτύπησε την πόρτα του Κώστα ένας ένοπλος και τον κάλεσε στο φύλαρχο. Αυτός τον ρώτησε από πού είναι και όταν έμαθε ότι ο Κώστας ήταν "Γιουνάνι" (Έλληνας) του είπε "Ισκεντέρ", δηλαδή Μέγας Αλέξανδρος και του έδωσε το χέρι. Αυτό σήμαινε την έγκρισή του για το Νοσοκομείο.
Στο μεταξύ διαδόθηκε στην περιοχή το συμβάν και ο Κώστας έγινε γνωστός σαν τον "γιο του αετού".
Σε μια βδομάδα ο Κώστας έφτασε στο αεροδρόμιο για να πάρει το αεροπλάνο να επιστρέψει. Το κομπιούτερ στις αναχωρήσεις δεν έβγαζε το όνομά του. Μέχρι που κάποιος από τους υπαλλήλους της αεροπορικής εταιρίας τον αναγνώρισε: -"Μα αυτός είναι ο γιος του αετού" είπε.
Πράγματι το κομπιούτερ αναγνώρισε τον Κώστα με το όνομα αυτό και έτσι απρόσκοπτα επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο χωρίς πρόβλημα.
Φυσικά το Νοσοκομείο φτιάχτηκε και ακόμα λειτουργεί χάρη στον "Γιουνάνι" και τον "Ισκεντέρ".
Α. Δόμβρος, 2015

Ο Κώστας Δόμβρος δεν είναι πια μαζί μας

(Γράφει ο συμμαθητής του Κωστής Παπαϊωάννου)

Είμαστε συγκλονισμένοι. Πριν από λίγες μέρες χάσαμε το φίλο μας τον Κώστα το Δόμβρο στα 45 του χρόνια. Στέλεχος οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία, η Greenpeace, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η Actionaid. Αφιέρωσε όλη τη ζωή του στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην προστασία του περιβάλλοντος και στη βοήθεια προς τους αναξιοπαθούντες αυτού του πλανήτη. Διάλεξε το δύσκολο δρόμο της προσφοράς και τον περπάτησε με συνέπεια μέχρι το τέλος.
Πληθωρικός, δυναμικός, γενναιόδωρος, "βασισμένος", όπως ο ίδιος είχε γράψει, "σε γερά αντιρατσιστικά θεμέλια και στην αίσθηση του επείγοντος που έχουν προσλάβει τα θέματα της καταστροφής του περιβάλλοντος", προσέφερε πολύ περισσότερα απ΄ όσα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, ότι χωρούν σε μια τόσο σύντομη ζωή.
Τον θυμάμαι να με φέρνει στο σπίτι με το μοτοποδήλατό του, όταν σχολάγαμε από το σχολείο. Να είναι η ψυχή στις κατασκηνώσεις των προσκόπων. Να μου τηλεφωνάει, όταν καιγόταν η Πεντέλη πριν από πολλά χρόνια και χωρίς δεύτερη σκέψη να πηγαίνουμε με τα φτυάρια μας να σβήσουμε.
Να αποτελεί αφορμή της δραστηριοποίησής μου στην Greenpeace.
Να ηγείται εκστρατειών της οργάνωσης.
Να είναι μέσα σ΄ όλα: στη χάραξη πολιτικής, στην εκπαίδευση των ακτιβιστών, στην οργάνωση των δράσεων, στο χαμαλίκι.
Να τρέχει μετά τους σεισμούς στην Τουρκία να σώσει κόσμο.
Να μου διηγείται πως παραλίγο να τον σκοτώσει ένας ένοπλος έφηβος υπό την επήρεια ναρκωτικών στην Αφρική. Τότε την είχε γλιτώσει σαν από θαύμα. Να μου λέει πως κέρδισε την αναγνώριση από τους γέροντες μιας αραβικής φυλής σε μια αποστολή του με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Να έρχεται μετά το γάμο μου να χαιρετήσει και αντί να μου δίνει το χέρι να περνάει σ΄ εμένα και τη γυναίκα μου χειροπέδες, τη στιγμή που όλα τα παιδιά της Greenpeace άνοιγαν πίσω μας ένα πανό που έγραφε "να ζήσετε", και μετά να πετάει το κλειδί στο σκοτάδι.
Με τον Κώστα παίξαμε, ονειρευτήκαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, αγωνιστήκαμε. Τυχεροί όσοι τον γνώρισαν. Μας ενώνουν οι κοινοί φίλοι, οι κοινές αναμνήσεις, ο κοινός αγώνας.
Καλό ταξίδι Κώστα.

Tο venceremos του ανθρωπισμού

Ο ανθρωπισμός είναι μια ανεπίσημη ιδεολογία πράξης, είναι η δράση για την ευημερία της ανθρωπότητας ως αδιαίρετης οντότητας. Βρίσκεται στον αντίποδα της λογικής "εμείς εναντίον των άλλων" που χαρακτηρίζει τον εθνικισμό.
Σύμφωνα με τον Αλβέρτο Σβάιτσερ, ο ανθρωπισμός συνίσταται στο να μη θυσιάζεις ποτέ ένα ανθρώπινο ον για κάποιον σκοπό.
Ο σύγχρονος ανθρωπιστής δεν χωράει στα στενά σύνορα μιας χώρας, όσο μεγάλη κι αν είναι η χώρα αυτή. Πατρίδα του είναι ο άνθρωπος, κι αλίμονο αν ο άνθρωπος ήταν έννοια τόσο μικρή που να την τέμνουν συρματοπλέγματα και να τη διαιρούν οι γραμμές του χάρτη. Δικές του συνοριογραμμές είναι οι γραμμές των οριζόντων και ο άνεμος αυτών των οριζόντων τον στρέφει γρήγορα στην πράξη. Μια πράξη ενιαία όλη του η παρουσία. Δράση που δείχνει τον δρόμο προς τη συνολική προσέγγιση των προβλημάτων.
Ο ανθρωπιστής επιλέγει τον μαχητικό ακτιβισμό για την προστασία του περιβάλλοντος, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανθρωπιστική βοήθεια σε πληθυσμούς που κινδυνεύουν. Η δράση του βαθύτατα πολιτική και γι' αυτό συγκρουσιακή. Η αυτάρεσκη φιλανθρωπία που χαϊδεύει τα αυτιά, καθησυχάζει συνειδήσεις, αποσιωπά εγκλήματα και θύτες δεν έχει θέση στον σύγχρονο ανθρωπισμό. Όποιος τον επιλέξει έρχεται αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος με ποικιλώνυμες εξουσίες.
Αλυσοδένεται στις άγκυρες ενός τάνκερ στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους και αναλαμβάνει την ευθύνη στο δικαστήριο δηλώνοντας πως υπέρτερο δημόσιο αγαθό από τη λειτουργία του εργοστασίου είναι η προστασία του περιβάλλοντος.
Οργανώνει καμπάνιες για την προστασία των δικαιωμάτων, παλεύει κατά των βασανιστηρίων και της θανατικής ποινής. Παρασύρει με τη φλόγα της ίδιας της ύπαρξης του πολλούς να συστρατευτούν. Φεύγει όταν ο τόπος του τον στενεύει και μακρινές προκλήσεις τον καλούν.
Μετά τους σεισμούς βρίσκεται στην Τουρκία και οργανώνει την υποστήριξη στους πληγέντες.
Ταξιδεύει για χρόνια, πορεύεται σε ένα δικό του πλανητικό μονοπάτι αλληλεγγύης, κάνει πράξη τη δική του παγκοσμιοποίηση. Στήνει μηχανισμούς βοήθειας στις κοινότητες της Ζάμπιας, της Ερυθραίας, του Νεπάλ. Ζει μαζί τους κι όμως μέσα του τον φλογίζει ολοένα η σκέψη της επόμενης αποστολής.
Κι όταν η ζωή του βρεθεί σε κίνδυνο, όταν πέσει όμηρος άτακτων ομάδων από παιδιά· στρατιώτες στη Σιέρα Λεόνε, όταν περάσει ακόμα και από εικονική εκτέλεση, γυρνά και το διηγείται γελαστός, προτείνοντας νέους τρόπους να πολεμήσουμε την παιδική στράτευση.
Όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα πρόλαβε να ζήσει στην πλούσια μα σύντομη ζωή του ένας τέτοιος ανθρωπιστής, ο φίλος Κώστας Δόμβρος, ο ξανθός μας γίγαντας. Έφυγε ξαφνικά τεράστιος, ολόφωτος και γελαστός.
Πρόλαβε μόνο να μας κλείσει το μάτι και να ψιθυρίσει το αγαπημένο του venceremos.
Κωστής Παπαϊωάννου, 2007

Ο Κώστας Δόμβρος στο Κατμαντού

Ο Κώστας Δόμβρος στο Κατμαντού

Διαλέξαμε το ακόλουθο γράμμα, που μας είχε στείλει ο γιός μας, ο Κώστας, στις 8.12.2006 από το Κατμαντού, την πρωτεύουσα του Νεπάλ, όπου ήταν επικεφαλής της αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Μαζί του, επίσης στέλεχος της αποστολής, ήταν και η γυναίκα του Jacqui Ryan - Δόμβρου. Μείνανε εκεί μαζί με την κορούλα τους Ζωή για περίπου έναν χρόνο. Με τα τραγικά γεγονότα των ημερών, τους σεισμούς των 7,8 ρίχτερ, με τα χιλιάδες θύματα και την ανείπωτη δυστυχία που υπομένουν τώρα οι άνθρωποι της ευρύτερης περιοχής, απέκτησε αυτό το γράμμα με τραγικό τρόπο επικαιρότητα.

Αγαπημένοι μας,
Λάβαμε τα μηνύματά σας και τις ευχές για τα γενέθλια της Ζωής και σας ευχαριστούμε πολύ. Ελπίζουμε να είστε καλά και να έχετε καλό ταξίδι και καλή διαμονή στη Κένυα. Να περάσετε καλά και καλή επιτυχία στις ανθρωπιστικές σας προσπάθειες εκεί.
Η κατάσταση στο Νεπάλ αλλάζει σταδιακά και όλα δείχνουν, ότι τα πράγματα γενικά για τη χώρα πηγαίνουν προς το καλύτερο. Η κυβέρνηση και οι Μαοϊκοί αντάρτες υπέγραψαν μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις ένα σύμφωνο ειρήνης και οι εχθροπραξίες έχουν μειωθεί δραστικά τους τελευταίους μήνες. Το τοπίο στις περιοχές όπου έχουμε τα προγράμματά μας αλλάζει σταδιακά. Εκεί που τα προβλήματα υγείας του πληθυσμού στις απομακρυσμένες περιοχές ήταν κυρίως συνέπειες του εμφυλίου πολέμου, τώρα οι κύριες αιτίες είναι η φτώχεια και η υπανάπτυξη.
Ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, είναι η έλλειψη ελικοπτέρων. Τα λίγα ελικόπτερα που υπάρχουν στη χώρα και που νοικιάζουμε για την μεταφορά προσωπικού και φαρμάκων, κάνουν τώρα χρυσές δουλειές με τις διάφορες οργανώσεις του ΟΗΕ που αρχίζουν να έχουν ενδιαφέρον (λόγω της βελτιωμένης ασφάλειας) στις περιοχές που δουλεύουμε και έχουν απορροφήσει ολόκληρη την αγορά τσάρτερς. Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο ότι δεν βρίσκουμε ελικόπτερα να νοικιάσουμε αλλά και ότι λόγω της εντατικής χρήσης οι εταιρίες παραμελούν την συντήρηση και έτσι η ασφάλεια δεν ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις προδιαγραφές.
Στο πρόγραμμά μας στα δυτικά, ήδη απαγόρευσα τη χρήση ελικοπτέρων για λόγους ασφαλείας και η πρόσβαση στο νοσοκομείο μας έγινε απίστευτα δύσκολη.
Από το Κατμαντού χρησιμοποιούμε αεροπλάνο της γραμμής μέχρι το Νεπαλγκούνι, από εκεί αυτοκίνητο για 2 μέρες και ύστερα 2 μέρες ποδαρόδρομο, σε δύσβατα ορεινά μονοπάτια (τα φορτία με βαστάζους). Για το πρόγραμμα στα ανατολικά ακόμα χρησιμοποιούμε κατευθείαν ελικόπτερο από το Κατμαντού αλλά όπως εξελίσσονται τα πράγματα σύντομα θα αναγκαστούμε και εκεί να τα εγκαταλείψουμε και έχουμε ήδη αρχίσει να εξερευνούμε πρόσβαση οδική, με τα πόδια.
Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που είμαι σπάνια στο Κατμαντού και η επικοινωνία μου με τον έξω κόσμο έχει δραματικά μειωθεί. Χαίρομαι όμως που κατάφερα να επιστρέψω στο Κατμαντού για τα γενέθλια της Ζωής. (Η Ζωή έχει γίνει εξπέρ στη γεωγραφία του Νεπάλ και ξέρει όλες τις λεπτομέρειες για τα περιπετειώδη ταξίδια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, (ποιος συνάδελφος βρίσκεται που, πότε η Τζάκι θα στείλει το επόμενο φορτίο στα νοσοκομεία κτλ.). Όπως πάνε τα πράγματα, μάλλον δεν θα καταφέρω να είμαι στο Κατμαντού για τις γιορτές (μικρό το κακό, ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά γιορτάζονται στο Νεπάλ, οπότε μπορούμε να τα γιορτάσουμε οικογενειακά όποτε γυρίσω στο Κατμαντού).

Ο Κώστας Δόμβρος στο Κατμαντού

Περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα και συζητάμε ήδη την πιθανότητα να κλείσουμε την αποστολή στο Νεπάλ μέσα στο 2007 (ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ είναι ο εμφύλιος πόλεμος και εάν τελικά η ειρήνη εδραιωθεί, τότε είναι άλλων οργανώσεων δουλειά να προσφέρουνε αναπτυξιακή βοήθεια). Δύσκολες αποφάσεις (μια και ο πληθυσμός θα συνεχίσει για καιρό να έχει προβλήματα υγείας) που θα πρέπει να ληφθούν στις αρχές του 2007. Οι προσωπικές μας αποφάσεις (πόσο ακόμα θα μείνουμε στην αποστολή) θα εξαρτηθούνε από τις αποφάσεις για την αποστολή. Αν αποφασίσουμε να κλείσουμε την αποστολή πριν από την εποχή των μουσώνων (αρχίζουν γύρω στο Μάιο) μπορώ να φανταστώ, ότι θα κάτσουμε μέχρι το τέλος (το κλείσιμο αποστολής είναι αρκετά δύσκολη υπόθεση, η Τζάκη και εγώ έχουμε εμπειρίες από τη Βοσνία και την Ερυθραία αντίστοιχα). Αν πάλι αποφασίσουμε να κλείσουμε την αποστολή αργότερα, μπορώ να φανταστώ να παραδίδουμε σε επόμενους συναδέλφους. Η αλήθεια είναι, ότι η κούραση συσσωρεύεται και παρόλο που το Κατμαντού είναι πολύ βολικό για τη Ζωή (είναι ενθουσιασμένη με το σχολείο της) δεν πιστεύω, ότι μπορούμε να συνεχίσουμε για μεγάλο διάστημα.
Αυτά τα νέα μας, να είστε καλά, να περάσετε όμορφα, καλό ταξίδι και καλές γιορτές για όλους σας.